Aby pomóc właścicielom i użytkownikom placów zabaw ocenić bezpieczeństwo obiektów stworzyliśmy listę najczęstszych nieprawidłowości występujących na placach zabaw.

1. Brak ogrodzenia. Ogrodzenie ma zapobiec zanieczyszczeniom odzwierzęcym i niekontrolowanemu wybieganiu dzieci poza plac zabaw.

2. Brak regulaminu. Regulamin powinien określać zasady użytkowania placu zabaw oraz informować o zarządcy terenu. Jego najważniejszym elementem jest numer alarmowy, np. 112.

3. Brak oznaczenia urządzeń. Tabliczka znamionowa urządzenia powinna podawać informacje o producencie, dacie produkcji, numerze seryjnym i numerze normy, zgodnie z którą urządzenia wyprodukowano. Osobno powinien być zaznaczony poziom gruntu.

4. Brak regularnych przeglądów. Norma PN-EN 1176-1 narzuca trzy rodzaje przeglądów, których częstotliwość uzależniona jest głównie od obciążenia obiektu.

• regularna kontrola przez oględziny (co 1 do 7 dni)
• kontrola funkcjonalna (co 1 do 3 miesięcy)
• coroczna kontrola podstawowa

Więcej wiadomości w zakładce przeglądy.

5. Zaniedbanie - brak konserwacji. Niekonserwowane urządzenia mogą zagrażać bezpieczeństwu użytkowników.

6. Śmieci zagrażające zdrowiu, tzn. ostre, twarde, lub toksyczne przedmioty, np. butelki, puszki, niedopałki papierosów itd.

7. Niezachowanie stref minimalnych. W normie PN-EN 1176-1 podany jest prosty wzór na określenie powierzchni upadku wokół każdej zabawki na placu zabaw:
B = 0,66 x H + 0,5m,
gdzie B jest bezpieczną odległością, która równa się 0,66 mnożone przez H - wysokość swobodnego upadku (to wysokość na jaką dziecko może wejść)  dodać 0,5 metra. W tej odległości nic nie ma prawa się znaleźć.

8. Niewłaściwa nawierzchnia. Zgodnie z normą PN-EN 1177 właściciel placu zabaw powinien zapewnić właściwą nawierzchnię, zgodną z wysokością swobodnego upadku. Wymogi normy można przedstawić za pomocą tabelki (wymiary w milimetrach).

9. Brak kotwienia urządzeń. W związku z wymogiem zachowania stref bezpieczeństwa urządzenia powinny być kotwione, w celu zachowania tych stref. Nie może dochodzić do sytuacji, gdy urządzenie zmienia lokalizację i nie zostaje zachowana strefa bezpieczeństwa.

10. Drewno w ziemi. Ten problem jest najczęściej spotykany w przypadku zakopywania, lub betonowania bezpośrednio w gruncie drewnianych elementów konstrukcyjnych wykonanych z tak zwanych „wałków z otaczarki”.
Norma PN-EN 1176-1 dopuszcza trzy przypadki kotwienia drewnianych urządzeń:

1. Gdy drewno posiada dostateczną odporność naturalną zgodnie z normą EN 350-2. Odporność tę posiadają nie spotykane w branży placów  zabaw gatunki drewna egzotycznego. Także robinia pseudoacacia zwana akacją spełnia wymagania normy EN 350-2. Ma ona bardzo charakterystyczne, twarde, zwięzłe, zielonkawo zabarwione drewno, nie do pomylenia z jakimkolwiek innym. Jeżeli drewno wygląda „normalnie”, to na pewno nie jest to akacja. Tego drewna nie wykorzystuje się przemysłowo.
2. Gdy drewno stoi ponad ziemią na metalowej kotwie, lub stopce słupka.
3. Gdy drewno jest zaimpregnowane ciśnieniowo zgodnie z normami EN 355-2 oraz EN 351-1. Jak w prosty sposób sprawdzić rzetelność impregnacji? Należy podczas odbioru placu zabaw wybrać losowo któryś ze słupków i wydać dyspozycję jego demontażu i wyciągnięcia z ziemi. Następnie należy przeciąć go w poprzek (ale nie bliżej niż 20 cm od końca), a następnie obejrzeć przekrój. Jeżeli widać granicę pomiędzy bielem a twardzielą, to cały biel musi być nasycony impregnatem. Jeżeli nie widać granicy między bielem a twardzielą, cały słupek, na wylot, musi być zaimpregnowany, bez względu na jego grubość. Granice te widać na przekroju bardzo wyraźnie – twardziel wszystkich gatunków drzew jest znacznie ciemniejsza od bielu i bardzo często innego koloru, zaś impregnat używany powszechnie w Polsce do nasączania ciśnieniowego ma zielonkawo-słomkowy kolor i także doskonale widać jak głęboko został wtłoczony.
   

11. Korozja. Występowanie korozji wynika z reguły z niewłaściwego zabezpieczenia powierzchni metalowych

12. Niewłaściwe zabezpieczenie sklejki. Norma wymaga, aby elementy urządzeń wykonane ze sklejki były zabezpieczone przed wpływem warunków atmosferycznych. Pomalowanie sklejki impregnatem koloryzującym jest niewystarczające.

13. Błędy w fundamentowaniu. Norma PN-EN 1176-1 wyraźnie mówi jak wyposażenie placu zabaw ma być fundamentowane, a nawet zamieszcza rysunek. Tu również dopuszcza się do stosowania trzy przypadki:

• fundamenty umieszcza się 40 cm pod powierzchnią gruntu
• jeżeli wierzchołek fundamentu jak na rysunku w normie, fundament może się znajdować 20 cm pod powierzchnią gruntu
• fundament jest całkowicie przykryty urządzeniem, jak w przypadku karuzel tarczowych

Najczęściej spotkać można dwa rodzaje nieprawidłowości związane z fundamentowaniem:

• zbyt płytkie zalewanie fundamentów (betonując sprzęt na placu budowy nie można wyprofilować fundamentu zgodnie z wymaganiami normy, zatem jego górna powierzchnia musi być zagłębiona 40 cm pod powierzchnię). Równocześnie pamiętać należy, że drewno nie może stykać się z gruntem.
• przykręcanie sprężyn bujaków bezpośrednio do fundamentu, co skutkuje tym, że jego wierzch znajduje się na powierzchni, lub tuz pod nią, a powinien się znaleźć 40 cm niżej.

14. Niebezpieczeństwo zakleszczeń jest dość powszechnie spotykana nieprawidłowością. Norma PN-EN 1176-1 podaje wymiary otworów (wymiary w dowolna stronę), jakich nie można stosować podczas konstruowania wyposażenia placów zabaw, gdyż dziecko może w nich zaklinować paluszek, rączkę, główkę, czy inną część ciała. Dotyczy ta sprawa każdego otworu – okienka, drabin, otworów miedzy stopniami schodów, w balustradach, daszkach itd. Poniżej podajemy zakazane wymiary otworów:

• 8-25 mm
• 30-80 mm
• 110-230 mm.

dozwolone są zatem otwory o wymiarach:

• poniżej 8 mm
• 25-30 mm
• 80-110 mm
• powyżej 230 mm.

15. Brak odpowiednich zabezpieczeń w karuzelach. W przypadku karuzel tarczowych najczęstszą nieprawidłowością jest brak dolnej płyty kryjącej użebrowanie tarczy.

16. Twarde siedziska huśtawek zawieszone na sztywnych prętach. Ta poważna wada dotyczy głównie starszych huśtawek. Według Normy siedzisko huśtawki powinno być wykonane z gumy i zawieszone na odpowiednim łańcuchu. Niezastosowanie się do tych wymogów zagraża zdrowiu i życiu dzieci

17. Ostre krawędzie. Częstą nieprawidłowością jest niewłaściwy sposób wykończenia urządzenia w procesie produkcyjnym, co skutkuje występowaniem ostrych krawędzi, które grożą zranieniem.

18. Brak elementów hamujących ruch. Norma wymaga, aby huśtawka wagowa (tzw. ważka) była wyposażona w elementy hamujące ruch. Najprostszym sposobem ich wykonania jest umieszczenie w miejscach styku końców ramion ważki z gruntem elementów gumowych, np. częściowo wkopanych opon.